Padwa, zanim opiszę kolejną wyspę leżącą nieopodal Wenecji – Lido, wspomnę o mieście, które wywarło na nas spore wrażenie. Pojechaliśmy do niej właściwie dlatego, że mieszkaliśmy w Mestre, tuż przy wylotówce na Padwę i autobus zatrzymywał się tuż przed campingiem. Jechał niewiele dłużej niż ten miejski do Wenecji i kosztował niewiele więcej.
Tak naprawdę w Wenecji najpiękniejsze jest to, co ją otacza. Chodzi mi o wysepki, na które co chwilę kursują vaporetto (przypominam, że to wenecka komunikacja wodna), zatem nie ma najmniejszego problemu, żeby się tam dostać. A warto. Chociażby na Burano – wyspę, na której mieszka 4 tysiące osób i która liczy sobie ok. 600 metrów długości w najszerszym miejscu.
Maj to zawsze taki miesiąc, że ledwo się zacznie i nim się obejrzę, to się kończy. Wiem, że czekaliście długo na kolejną część o Wenecji. Potrzebowałam kopniak z energią. Dostałam nawet kilka. Dziękuję, pomogło. Zatem dziś będzie o Wenecji samej w sobie.
Właściwie to jeszcze chyba nigdy miejsce, w którym spaliśmy nie zainspirowało mnie na tyle, żeby poświęcić mu cały post. Ty razem będzie inaczej. I wcale nie dlatego, że mi się nie podobało i chcę wylać wszelakie żałości, jakie się nazbierały. Wręcz przeciwnie, camping bardzo mi się podobał i w pewnym sensie mnie rozbawiał.
Pisałam o początku podróży, teraz będzie o końcu. Bo, niestety, wróciliśmy. Środek opowieści też będzie, ale jakoś z chronologią tym razem mi nie po drodze, także będzie trochę nie po kolei.
Dziś zdjęcia z Mołdawii, tradycyjnie już z opóźnieniem. Tym razem jednak, po raz pierwszy i może nie ostatni, wpis i podpisy zdjęć dwujęzyczne, ponieważ podzielę się nimi również z moimi nowymi znajomymi ze szkolenia.
Przed wyjazdem do Mołdawii obiecałam, że po powrocie pojawi się kilka fot z brukselskiej części naszych wakacji i oto obietnicy dotrzymuję!
W ramach przerwy w zajęciach i żeby poznać kawałek Mołdawii pojechaliśmy wczoraj do monasteru Orcheiul Vechi i do Kiszyniowa. Miło było wrócić po roku w te miejsca, chociaż Kiszyniów wciąż nie zachwyca. I pewnie tak zostanie jeszcze co najmniej kilka lat. To, co mnie zachwyciło to La Placinte, czyli restauracja, którą odkryliśmy i polubiliśmy rok temu.
Wróciliśmy. Do kraju, do Wrocławia, do rzeczywistości. Tam było fajniej. High life, all inclusive;), lenistwo.
Nasz Cypr zaczął się już w Warszawie – spotkaniem z Anią, Michałem, jedzeniem dobrej chińszczyzny i piciem piwa. W samolocie małe dziecko, które siedziało przed nami nie dało pospać ani nam, ani reszcie pasażerów, bo wpadło w histerię.