To, że tu cicho ostatnio było, wcale nie znaczy, że z Mediolanu nie wróciliśmy 🙂 Wróciliśmy i mamy się całkiem dobrze, tylko jakoś mi się nie złożyło wcześniej napisać. Bawiliśmy się świetnie, najedliśmy pizzy, sera, opiliśmy kawy i… wyskoczyliśmy do Lugano w Szwajcarii! Tam mieliśmy okazję kupić pyszną czekoladę i usiąść na krowie:) Jeśli chodzi o pizzę, to polaliśmy ją oliwą z papryczki piri piri. Wypaliło zdrowo:)
Marokańczycy litrami piją herbatę ze świeżą miętą i cukrem. Kilogramem cukru.
Początkowo z Chefchaouen chcieliśmy pojechać do Asilah, ale niestety nie było bezpośredniego autobusu – musielibyśmy przesiadać się w Tangerze, do którego i tak kolejnego dnia byśmy wrócili. A przecież nie pojechaliśmy tam żeby się spieszyć. Postanowiliśmy więc ostatnie 2 dni zostać w Tangerze.
W Maroku są 2 typy autobusów: CTM (państwowe) i wiele mniejszych, prywatnych przewoźników. CTM jest trochę droższe, ale klimatyzowane, nowsze, czystsze, szybsze i, przede wszystkim, odjeżdża zgodnie z rozkładem jazdy (powinnam raczej zacząć od tego, że CTM ma rozkłady jazdy). Właśnie takim autobusem postanowiliśmy pojechać z Fezu do Chefchaouen, głównie ze względu na oszczędność czasu. To był dobry pomysł (dlaczego? o tym później).
W Imouzzer razem z Ayndri, miałyśmy okazję poczuć się jak prawdziwe muzułmanki. Niestety, muszę dodać.
Maroko pachnie. Czasem ladnie, czasem brzydko. Odkad wyszlismy z samolotu nasze nosy nie maja spokoju. Pachnie kadzidlami, jedzeniem, przyprawami, surowym miesem, skora, mieta, herbata. Pachnie wszystkim. Zaskakuje przeciwienstwami: nikomu sie nie spieszy nigdzie, ale wszystko dzieje sie szybko i dzieje sie duzo wszedzie dookola. Ale od poczatku.
Droga do Budapesztu była całkiem przyjemna. Do czasu niestety.
Po drugiej stronie, wśród publiczności zobaczyliśmy Alexa. Alex to couchserfer, który był u nas w lipcu. A teraz całkiem przypadkiem, jak gdyby nigdy nic, spotykamy go w Nowym Sadzie!
Z Tirany wyjeżdżamy busem jadącym do Pogradec – albańskiego miasta nad jeziorem Ochrydzkim, aby wysiąść z niego parę kilometrów przed, żeby przekroczyć granicę z Macedonią. Dogadaliśmy na samym początku cenę, ustaliliśmy, gdzie chcemy wysiąść. Mimo bariery językowej, udało się, byliśmy z siebie dumni. No i przy wysiadaniu się zaczęło…
Już sama podróż do Albanii z Czarnogóry była dziwna. Z Żabljaka wyjechaliśmy autobusem, który jechał wąskimi serpentynami górskimi o nie najlepszej jakości. Wytrzęsło. Później złapaliśmy na stopa Czarnogórca w rozpadającym się aucie, który jechał dość wolno, bo jak sam przyznał wypił coś…