Właściwie to nie wiem od czego zacząć. Rio to wielkie miasto, ale poruszaliśmy się po nim z zadziwiającą łatwością. Może to zasługa komunikacji miejskiej, która, choć droga, jeździ wszędzie i często. Oczywiście nie ma rozkładów, ale to nie problem, bo co chwilę pojawia się kolejny autobus. Nie zmieniłam zdania co do szaleńczej jazdy, ale umiejętności to kierowcom odmówić nie można.
Wróciliśmy. Do kraju, do Wrocławia, do rzeczywistości. Tam było fajniej. High life, all inclusive;), lenistwo.
Nasz Cypr zaczął się już w Warszawie – spotkaniem z Anią, Michałem, jedzeniem dobrej chińszczyzny i piciem piwa. W samolocie małe dziecko, które siedziało przed nami nie dało pospać ani nam, ani reszcie pasażerów, bo wpadło w histerię.
Witam w Nowym Roku!
Do dopełnienia relacji z podróży po Rumunii, Mołdawii i Ukrainy zabrakło już tylko zdjęć. A zatem oto i one.
Oczywiście, nie obyłoby się bez „problemu” na granicy. Tym razem zgoła innego: przekraczamy granicę ukraińsko-mołdawską, Ukraińcy przepuszczają nas praktycznie od razu. Przejeżdżamy kilka kilometrów do mołdawskiej części, a tam problem. Bartek dostał pieczątkę w paszporcie, że opuszcza Ukrainę. Dostał dlatego, że przy wjeździe mu wbili, więc i przy opuszczaniu kraju przybili stempelek. Ja przy wjeździe nic nie dostałam, nie wiedzieć dlaczego, więc i przy wyjeździe nic mi nie wbili. No i jest problem…
Wczoraj spędziliśmy jeszcze godzinę rano na plaży, a potem ruszyliśmy w drogę do Delty Dunaju. Po drodze mijaliśmy Babadag. Nic w nim specjalnego.
Sobotę spędziliśmy bardzo leniwie. Wraz z Benoit wybraliśmy się nad jezioro Snagov niedaleko Bukaresztu. Na jeziorze znajduje się niewielka wyspa z małym monastyrem, w którym, podobno, znajduje się grób Draculi. Na wysepkę można tylko dopłynąć stateczkiem, ale jakoś wtedy akurat nie pływał.
Pitesti to brzydkie miasto. No chyba, że ktoś jest fanem betonu i licznych pozostałości z czasów komunizmu, to wtedy będzie zachwycony. „Zwiedzenie” Pitesti zajęło nam jakieś 30 minut, wliczając w to wizytę w parku. I nic nie pominęliśmy, bo byliśmy z rodowitą mieszkanką miasta.
Dojechaliśmy do Pitesti. Z Sibiu udaliśmy się Szosą Transfogarską. Wprawdzie 160 km zamiast w 2,5 godziny przejeżdża się w 4, ale jest warta tego. Dlaczego? Bo idzie przez najwyższe pasmo rumuńskich Karpat. Oto i ona: