Rozwiązuję zagadkę, bo wiem, że zagryzaliście zęby z ciekawości i już nie mogliście się doczekać informacji, co to za miejsce przywiodło nas na Lido 😉 Popłynęliśmy tam specjalnie do Ospedale al Mare (szpital nad morzem), który to został opuszczony kilka lat temu.
Ostatni, a właściwie połowicznie ostatni wpis poświęcony wypadowi do Wenecji będzie o wyspie Lido. Wąska, licząca 12 kilometrów długości wyspa jest osiągalna z Wenecji za pomocą vaporetto. Wyspa słynie z drogich hoteli i apartamentów oraz prywatnych plaż i zwana jest „plażą Wenecji”. Nie zmienia to faktu, że jest urocza i warto na nią popłynąć i zwiedzić. Najlepiej rowerem. Dlaczego? Bo można zjechać ją w całości nie tracąc na to zbyt wiele czasu, bo rower jest fajny, bo można go wypożyczyć za przyzwoitą kwotę. I to była najlepsza decyzja, jaką mogliśmy podjąć. Pogoda sprzyjała, nogi pedałowały, a oczy latały wkoło głowy! Wycieczkę rowerową po Lido zakończyliśmy nad brzegiem morza piknikiem.
Treviso bywa często traktowane tylko jako miejsce przylotu samolotu z turystami chcącymi odwiedzić Wenecję. A to błąd. Miasteczko jest urocze i warte odwiedzania. Można do Treviso wpaść na kilka godzin – choćby dwugodzinny spacer będzie wystarczający.
Padwa, zanim opiszę kolejną wyspę leżącą nieopodal Wenecji – Lido, wspomnę o mieście, które wywarło na nas spore wrażenie. Pojechaliśmy do niej właściwie dlatego, że mieszkaliśmy w Mestre, tuż przy wylotówce na Padwę i autobus zatrzymywał się tuż przed campingiem. Jechał niewiele dłużej niż ten miejski do Wenecji i kosztował niewiele więcej.
Tak naprawdę w Wenecji najpiękniejsze jest to, co ją otacza. Chodzi mi o wysepki, na które co chwilę kursują vaporetto (przypominam, że to wenecka komunikacja wodna), zatem nie ma najmniejszego problemu, żeby się tam dostać. A warto. Chociażby na Burano – wyspę, na której mieszka 4 tysiące osób i która liczy sobie ok. 600 metrów długości w najszerszym miejscu.
Maj to zawsze taki miesiąc, że ledwo się zacznie i nim się obejrzę, to się kończy. Wiem, że czekaliście długo na kolejną część o Wenecji. Potrzebowałam kopniak z energią. Dostałam nawet kilka. Dziękuję, pomogło. Zatem dziś będzie o Wenecji samej w sobie.
Właściwie to jeszcze chyba nigdy miejsce, w którym spaliśmy nie zainspirowało mnie na tyle, żeby poświęcić mu cały post. Ty razem będzie inaczej. I wcale nie dlatego, że mi się nie podobało i chcę wylać wszelakie żałości, jakie się nazbierały. Wręcz przeciwnie, camping bardzo mi się podobał i w pewnym sensie mnie rozbawiał.
Właśnie odebrałam efekty zabaw z moim wartym 2 złote aparatem analogowym. Niby nic specjalnego, ale coś fajnego w tych zdjęciach jest. Teraz czas założyć czarno-białą kliszę do Smieny, którą dostałam i, która mam nadzieję, wciąż działa.
Z braku bliższych (czasowo) i dalszych (w kilometrach) planów podróżniczych zaczęłam ostatnio wracać wspomnieniami do różnych wyjazdów i zaczęłam się zastanawiać, kiedy połknęłam ten Bakcyl szwendania się po świecie.
Ty razem się udało! Wybraliśmy się do portu miejskiego, żeby przetestować aparat i trochę pocykać. Było trochę zimno, ale bardzo przyjemnie i, chyba, owocnie. Zresztą, oceńcie sami!